In 2016 stond ik voor een zaal vol mensen die herstelden van borstkanker. Ik had wat sheets voorbereid, eiwitrijke producten op tafel gezet en me eigenlijk niet zo druk gemaakt. Ik wist veel over voeding bij kanker. Dat zou wel goed komen. Toen kwamen de vragen...

Niet over ondervoeding of spiermassaverlies, de dingen waar ik me die middag op had voorbereid, maar over gewichtstoename, hormoontherapie, suiker, soja, slaapproblemen, vermoeidheid... Veertig mensen in die zaal en géén van hen vroeg waar ik me op had voorbereid.

Ik reed die avond naar huis met een knagend gevoel dat er iets niet klopte. Deze vrouwen (en een man) hadden serieuze vragen, maar kregen niet de goede hulp. Niet in het ziekenhuis, want het zijn geen acute medische problemen, en blijkbaar niet van mij, want ik had dit niet zien aankomen.

De wetenschappelijke onderbouwing voor voedingsadviezen na borstkanker was (en is soms nog steeds) moeilijk te vinden. Als je niet weet hoe je onderzoek moet lezen, verdwijn je al snel in een zee van tegenstrijdige informatie. Ik heb er toen mijn missie van gemaakt om dat te veranderen.

Eerst dook ik verder de boeken in. Ik zag steeds meer vrouwen met borstkanker in mijn praktijk. Ik hielp mee aan betere verwijsmomenten vastleggen in het ziekenhuis, schreef opleidingen voor collega-diëtisten en uiteindelijk heb ik mijn allround praktijk stopgezet om me fulltime te focussen op voeding bij borstkanker, omdat ik zag hoeveel vrouwen er ronddwaalden zonder goede hulp. Sindsdien heb ik al meer dan 100 vrouwen geholpen met hun voeding tijdens en na borstkanker.