Energie na borstkanker: Wat ik elke zomer opnieuw besef

Het was ongelofelijk warm afgelopen week. Bij mij thuis betekende het: tropenrooster voor de kinderen, binnenblijven (want airco) en zo min mogelijk achter het fornuis. Tijdens mijn spreekuur ha dik het met vrouwen veel over hoe je genoeg binnenkrijgt als je geen trek hebt, over vloeibaar eten (zoals smoothies of gazpacho) als koken teveel energie kost, over slapen en opvliegers als je lichaam al moeite genoeg heeft met de nacht. Maar er viel mij ook iets anders op.

De zomervakantie staat natuurlijk ook voor de deur. Ik spreek veel vrouwen die er weer op uit gaan. Met hun gezin of met een vriend of vriendin. Er worden echt hele mooie plannen gemaakt. En dat klinkt misschien niet zo bijzonder, want dat zou je altijd wel een keertje horen, maar ik hoor het juist van de vrouwen die nu weer een jaar verder na de behandeling zijn.

Een jaar geleden was de wereld kleiner

Vrouwen die ik nu begeleid, vertelden mij maanden geleden over clubjes die ze moeten afzeggen, weekenden die vooral bedoelt zijn om uit te rusten in plaats van af te spreken met vrienden, feestjes die er niet bij kunnen. En dan soms, voelen ze zich ook nog wat schuldig of wordt er gek gereageerd omdat ze toch 'beter' zouden moeten zijn.

Maar dit is wat een behandeling met je doet. Het maakt je wereld kleiner. En nu is er dan opeens een jaar voorbij en merk je pas hoe anders het is. Deze vrouwen hebben vertrouwen dat het weer kan, dat ze naar Frankrijk kunnen en een leuke tijd kunnen hebben. Dat ze het vliegtuig in kunnen stappen of gaan wandelen in de bergen. Of dan krijg ik een berichtje dat ze gezond aan het eten zijn bij de camper in Oostenrijk en dat het gewoon lukt. Dat ze de hele dag op de been zijn geweest en pas 's avonds moe zijn.

Dat zijn de momenten waarop ik even stilsta.

Ik denk dan...

...Wat fijn dat je dit weer hebt 😃 Ik ben echt blij en opgelucht. Het kan weer! Wat heerlijk om weer op deze manier te genieten. Dat er weer lichtpuntjes zijn, na een jaar (of jaren) dat zo zwaar was.

Want dat is uiteindelijk waarvoor we al die maanden samen hebben gewerkt. Niet voor een perfecte voedingslijst. Niet voor het juiste gewicht. Maar zodat je weer energie hebt om erop uit te gaan. Dat je ergens op een terras kan zitten en gewoon kan eten. Zodat je niet hoeft na te denken of je wel voldoende energie hebt om dit vol te houden. Zodat de wereld weer een beetje open gaat.

Dit jaar is het extra voelbaar

Het lijkt wel alsof de hitte het deze week nog extra voelbaar maakte. Want ik zie hoe zwaar het is: Er waren vrouwen die vertelden dat ze meer opvliegers hadden terwijl die al een tijdje weg waren, dat ze slechter sliepen en/of meer vocht vasthielden. Maar tegelijk weet iedereen hier goed mee om te gaan door de adviezen en ervaring die ze hebben meegepakt. Ze hebben de koolbox in handen en durven er dus ook echt weer op uit. Ze hebben weer meer vertrouwen in hun eigen lijf, ook als het weer niet meewerkt.

Dat vertrouwen is niet vanzelf gekomen. Dat hebben ze, stap voor stap, opgebouwd. Elk jaar zie ik aan het begin van de zomer zo'n verschil tussen de vrouwen die ik al langer begeleid en degene die net starten. Het blijft bijzonder.

---

Herken jij het dat de wereld na je behandeling voelde alsof hij kleiner was geworden? Ik lees het graag in een reactie hieronder.

En als je nog middenin zit en je afvraagt hoe dat er voor jou uit kan zien, stuur me dan gerust een berichtje. Dan kijken we samen wat er voor jou mogelijk is.